Günorta saat iki idi ki, birdən qapı döyüldü.
– Antonio! Antonio!
Antonio yataqdan dik atıldı. Bu onu dənizə çıxmağa çağıran balıqçı yoldaşı və yaxın dostu Fernandonun səsiydi.
hekayə
Alovlu gecə – Xuan Rulfo
– Sən ki məndən yuxarıdasan, danış, qarşıda bir işarə, işıq gələn yer görürsənmi?
– Heç nə görünmür.
– Bir şey qalmayıb, indi çatırıq.
– Hə, amma heç nə eşidilmir.
– Yaxşı bax.
– Heç bir şey görmürəm.
– Eh… İqnasio, yazıqlar olsun sənə.